Pekińczyk w skrócie
| Pekińczyk w skrócie | ||||
|---|---|---|---|---|
| Pochodzenie | Płeć | Waga | Długość życia | Wzorzec FCI |
| Chiny | Pies | Maksymalnie 5 kg | 13,3 roku (badanie brytyjskie z 2024 r.) | nr 207 |
| Suka | Maksymalnie 5,4 kg | |||
Uznany przez FCI pod numerem wzorca 207 (rewizja z 26 marca 2009 r.), pekińczyk należy do grupy 9 (psy do towarzystwa), sekcji 8 „Spaniele japońskie i pekińczyki”. Warto zauważyć: oficjalny wzorzec wprost zaznacza, że „każdy objaw duszności (...) albo niezdolności do prawidłowego poruszania się jest niedopuszczalny” – ten zapis odzwierciedla obecne obawy wokół ras brachycefalicznych, omówione dalej w tym artykule[1].
Pochodzenie i historia
Pekińczyk to jedna z najstarszych ras do towarzystwa, pochodząca z Chin, gdzie była zarezerwowana dla dworu cesarskiego: posiadanie pekińczyka poza Pałacem było historycznie zakazane dla ludności. Jego tak szczególny wygląd – szeroka głowa, bardzo krótki pysk, „lwi” wygląd – otaczają chińskie legendy, zwłaszcza ta „o lwie i marmozecie”, która opowiada o nadprzyrodzonym związku mającym tłumaczyć to połączenie cech. To rzeczywiście legenda, a nie ustalony fakt historyczny: zaznaczamy to, żeby uniknąć pomyłek[2].
Rasa pozostawała praktycznie nieznana na Zachodzie do 1860 roku, kiedy podczas II wojny opiumowej wojska brytyjskie i francuskie złupiły Pałac Letni (Stary Pałac Letni) w Pekinie. Brytyjski kapitan John Hart Dunne znalazł w ruinach pałacu osamotnionego pekińczyka i przywiózł go do Anglii, gdzie został podarowany królowej Wiktorii, która nazwała go „Looty”. To dobrze udokumentowane wydarzenie wyznacza wprowadzenie rasy na Zachód[2].
Charakter i potrzeby
Oficjalny wzorzec opisuje psa „odważnego, lojalnego, zdystansowanego, ale nieśmiałego ani agresywnego”. Sprawdzone przewodniki po rasach potwierdzają ten dostojny i niezależny temperament: pekińczyk sam wybiera sympatie, wobec obcych jest powściągliwy i potrzebuje czasu, zanim obdarzy zaufaniem. Mimo małych rozmiarów to pies o wyrazistym, czasem upartym charakterze, odziedziczonym po historii psa dworskiego, a nie zwykłego, posłusznego psa ozdobnego[3].
Jego charakterystyczny „kołyszący” chód miałby według niektórych źródeł wynikać z historycznej selekcji, która ograniczała zdolność do szybkiego poruszania się i nie pozwalała mu oddalać się od opiekuna – hipotezę trzeba traktować równie ostrożnie jak legendy o pochodzeniu, bo brakuje formalnego dowodu historycznego.
Skłonność do ucieczek
Zawsze wiesz, gdzie jest. Na żywo, gdy tylko go szukasz.
GPS + Galileo z dokładnością do 5 m, wirtualne ogrodzenie z alertem, zasięg w całej Europie. Lokalizator za 49 €, do tego abonament od 13,99 €/mies.
Poznaj lokalizator
Zdrowie: rasa brachycefaliczna, potrzebna czujność
Pekińczyk należy do ras o bardzo krótkiej głowie (brachycefalicznych), tak jak buldog francuski, mops czy buldog angielski. Komisja Naukowa FCI opublikowała oficjalny raport poświęcony zespołowi obturacyjnemu dróg oddechowych ras brachycefalicznych (BOAS), w którym pekińczyk wymieniony jest wprost wśród kilkunastu dotkniętych ras. Zespół ten objawia się zmniejszonym przepływem powietrza i większym podciśnieniem w drogach oddechowych, z objawami od zwykłego utrudnienia oddychania po nietolerancję upału i wysiłku, aż do sinicy i zapaści w najcięższych przypadkach[4].
Ten sam oficjalny raport wskazuje, że dostępne badania mówią o występowaniu BOAS od mniej niż 10% do 50%, zależnie od badanych ras brachycefalicznych, zaznaczając, że te liczby trzeba interpretować ostrożnie z powodu często niewielkich prób i niejednorodnych metodologii. Przytaczamy więc ten przedział w niezmienionej formie, bez przypisywania go konkretnemu odsetkowi dla samego pekińczyka, bo brakuje wiarygodnej odrębnej danej dla tej rasy[4]. FCI zaleca zwłaszcza ustandaryzowane badania oddechowe (metoda z Cambridge), wykluczanie z rozrodu osobników dotkniętych i lepsze szkolenie sędziów, hodowców i opiekunów w rozpoznawaniu objawów zespołu[4].
Poza kwestią oddechową kilka źródeł wskazuje u pekińczyka wrażliwość oczu związaną z budową twarzy (owrzodzenia rogówki, suchość oka, która może pojawić się samoistnie), wyraźną nietolerancję upału wymagającą szczególnej czujności latem oraz uraz fizyczny jako częstą przyczynę śmiertelności u małych ras w ogóle[2]. Brytyjskie badanie z 2024 roku daje średnią długość życia rasy 13,3 roku, nieco wyższą niż średnia dla psów rasowych[2].
Te informacje mają charakter orientacyjny i nie zastępują porady weterynarza, który jako jedyny może zbadać i prowadzić twojego psa. Nie mają zniechęcać do adopcji tej rasy, tylko pozwolić na świadomy wybór: wybieraj hodowcę, który wykonuje badania oddechowe swoich psów hodowlanych.
Wychowanie
Według sprawdzonych źródeł pekińczyk wymaga cierpliwości, konsekwencji i prawdziwej wiedzy z powodu niezależnego, a czasem upartego charakteru. Zapisanie do klubu wychowawczego jest regularnie zalecane, żeby sprzyjać jego socjalizacji z innymi psami i skorzystać z opieki dopasowanej do jego szczególnego temperamentu.
Ruch fizyczny powinien pozostać umiarkowany i dostosowany do jego możliwości oddechowych: wybieraj krótkie spacery, unikając silnych upałów i intensywnego wysiłku.
Budżet i cena
Cenę szczenięcia pekińczyka z rodowodem ustala hodowca: porównaj oferty kilku hodowli zrzeszonych w ZKwP[5]. W rocznym budżecie przewidź karmę, bieżącą opiekę weterynaryjną (szczepienia, środki przeciwpasożytnicze) i, jeśli chcesz, ubezpieczenie zdrowotne; lekarz weterynarii pomoże ci to oszacować.
To rasa dziś mało liczna; ogłoszenia hodowli zrzeszonych w ZKwP sprawdź w bazie szczeniąt Związku[6].
13,3 długość życia w latachBrytyjskie badanie z 2024 r.
Czy pekińczyk to pies dla ciebie?
To pies do towarzystwa dopasowany do życia w mieszkaniu, dla obecnego, cierpliwego opiekuna, gotowego zmierzyć się z niezależnym, czasem upartym charakterem. Z uwagi na problemy oddechowe typowe dla brachycefalicznej budowy nie jest to idealny towarzysz do bardzo aktywnego stylu życia ani do wyjątkowo gorącego klimatu bez odpowiednich udogodnień.
Zanim się zdecydujesz, sprawdź, jak adoptować psa w odpowiedzialny sposób, i wybierz hodowcę przejrzyście informującego o zdrowiu oddechowym swoich psów hodowlanych, zgodnie z obecnymi zaleceniami FCI dla ras brachycefalicznych.




