Porady

Odrobaczanie psa: dlaczego, kiedy i jak odrobaczać?

W skrócie.

  • Odrobaczanie usuwa pasożyty wewnętrzne psa, czyli nicienie i płazińce, które atakują jelita, ale czasem też płuca, serce lub wątrobę.
  • Szczenię odrobacza się od 2. tygodnia życia, potem co 2 tygodnie do 2 tygodni po odsadzeniu, a następnie raz w miesiącu do 6. miesiąca[3].
  • Dorosłego psa odrobacza się w rytmie ustalonym z weterynarzem, zależnie od trybu życia: najczęściej kilka razy w roku, częściej psa myśliwskiego lub żyjącego na zewnątrz[1].
  • Niektóre robaki psa przenoszą się na człowieka (zoonozy), zwłaszcza na dzieci.
  • Środek na odrobaczanie nie chroni na zapas: nawet odrobaczanie co 3 miesiące nie wyklucza ponownego zarażenia między dawkami[2].
Vermifuge pour chien : pourquoi, quand et comment vermifuger ?

Twój pies może mieć robaki bez żadnego sygnału ostrzegawczego, i to wręcz najczęstszy przypadek. Odrobaczanie jest jednak jednym z najprostszych i najskuteczniejszych działań profilaktycznych dla jego zdrowia i zdrowia twojej rodziny. W tym przewodniku, który uzupełnia nasz materiał o zdrowiu psa, odpowiadamy na trzy najważniejsze pytania: dlaczego odrobaczać, jak często i jak się do tego zabrać w praktyce.

Dlaczego odrobaczanie psa jest niezbędne

Odrobaczanie psa jest niezbędne, bo pasożyty wewnętrzne są częste, często niewidoczne i mogą szkodzić zdrowiu zarówno psa, jak i ludzi w domu.

Czym jest odrobaczanie?

Odrobaczanie polega na podaniu psu leku, środka na odrobaczanie, który usuwa pasożyty wewnętrzne obecne w jego organizmie, potocznie zwane robakami. Wyróżnia się głównie nicienie (jak glisty, bardzo częste u szczeniąt) i płazińce (jak tasiemce). Choć większość osiedla się w układzie pokarmowym, niektóre pasożyty mogą dotrzeć do innych narządów: płuc, serca lub wątroby.

Wbrew powszechnej opinii nie wszystkie środki na odrobaczanie są takie same: każdy preparat działa na określone spektrum pasożytów. To jeden z powodów, dla których preparat wybiera się z weterynarzem, zależnie od pasożytów, które naprawdę zagrażają twojemu psu[4].

Ryzyko dla psa

Zarażenie robakami może dawać subtelne objawy (matowa sierść, mniej energii) albo wyraźniejsze: wymioty, biegunkę, utratę wagi, wzdęty brzuch u szczenięcia. Takie powtarzające się zaburzenia trawienia zawsze powinny zresztą kierować myśli ku pasożytom jako możliwej przyczynie (poświęcamy temu osobny artykuł: zaburzenia trawienia u psa). Nieleczone, silne zarażenie może prowadzić do poważnych powikłań, zwłaszcza niedokrwistości lub niedrożności jelit, szczególnie u szczenięcia i osłabionego psa.

Sprawa całej rodziny

Niektóre robaki psa mogą się przenosić na człowieka: mówimy o zoonozach. Jaja pasożytów, obecne w stolcu, a potem w otoczeniu, mogą zakazić domowników. Ryzyko dotyczy przede wszystkim małych dzieci, które bawią się na podłodze i biorą ręce do buzi, a także osób starszych lub z osłabioną odpornością. Także dlatego europejscy eksperci zalecają rozsądne i regularne odrobaczanie, a nie tylko wtedy, gdy pies wydaje się chory[1].

Kiedy i jak często odrobaczać psa

Właściwa częstotliwość odrobaczania zależy od wieku psa i jego trybu życia i zawsze ustala się ją z weterynarzem. Oto punkty odniesienia zalecane przez ESCCAP, europejską organizację referencyjną w dziedzinie parazytologii zwierząt domowych[2][3]:

Profil psa Zalecana częstotliwość
Szczenię (od 2. tygodnia) Co 2 tygodnie, do 2 tygodni po odsadzeniu
Szczenię po odsadzeniu 1 raz w miesiącu do 6. miesiąca (do końca wzrostu u ras średnich i dużych)
Dorosły pies, „klasyczny” tryb życia Kilka razy w roku, zależnie od oceny ryzyka dokonanej z weterynarzem
Pies wysokiego ryzyka (polowania, zjadanie zdobyczy, życie na zewnątrz) Wzmocniony rytm, nawet do raz w miesiącu
Suka w ciąży Specjalny protokół: odrobaczenie matki chroni szczenięta

Tryb życia bardzo zmienia sytuację: pies, który poluje, zjada zdobycz, ma kontakt z innymi zwierzętami lub jest karmiony surowym mięsem, jest bardziej narażony. Obecność małych dzieci w domu też zachęca, by nie rozciągać odstępów między zabiegami. Wreszcie starszy pies, którego odporność słabnie, zasługuje na uważną opiekę, jak w przypadku całego jego zdrowia (zob. nasz przewodnik o starszym psie).

Badanie kału: rozsądna alternatywa

Zamiast odrobaczać systematycznie „na ślepo”, weterynarz może wykonać badanie kału, czyli badanie stolca, które szuka obecności jaj pasożytów. Pozwala to leczyć tylko wtedy, gdy to konieczne. Według ESCCAP regularne badanie kału, wykonywane tak często, jak zalecane odrobaczanie, może być dobrą alternatywą dla odrobaczania „na zapas”[1]. Gdy ryzyka nie da się dokładnie ocenić, zasada pozostaje jednak taka, by odrobaczać.

Skłonność do ucieczek

Zawsze wiesz, gdzie jest. Na żywo, gdy tylko go szukasz.

GPS + Galileo z dokładnością do 5 m, wirtualne ogrodzenie z alertem, zasięg w całej Europie. Lokalizator za 49 €, do tego abonament od 13,99 €/mies.

Poznaj lokalizator
Lokalizator GPS zamocowany na obroży psa

Jak odrobaczać: formy i metoda

Odrobaczenie psa trwa mniej niż minutę, gdy ma się odpowiednią formę preparatu i dobrą technikę.

Tabletka, pipeta czy pasta: wybierz odpowiednią formę

Środek na odrobaczanie występuje w kilku formach: tabletka (najczęstsza, czasem smaczna), pasta doustna (wygodna dla szczenięcia) albo pipeta nakładana na skórę (przydatna u psów, którym nie da się nic dać do połknięcia). Skuteczność zależy mniej od formy niż od spektrum preparatu: to weterynarz wskaże właściwy środek, zależnie od pasożytów, na które celujesz[4].

Jak podać środek, nie robiąc z tego walki

Schowany w kulce jedzenia, podany prosto w głąb pyska albo zastąpiony smaczną formą: istnieje kilka technik, dzięki którym podanie przebiega dobrze nawet przy nieufnym psie. Opisujemy je krok po kroku w artykule jak podać psu tabletkę.

Środek na odrobaczanie i na pchły: dwie różne ochrony

Uwaga na klasyczne pomylenie: środek na odrobaczanie działa na pasożyty wewnętrzne (robaki), a środki przeciw pasożytom zewnętrznym celują w pchły, kleszcze i inne uciążliwości sierści. Jedno nie zastępuje drugiego: pies prawidłowo odrobaczony może mieć pchły i odwrotnie. Dla części zewnętrznej zajrzyj do naszego przewodnika o pasożytach zewnętrznych psa.

Objawy, że pies ma robaki

Pies może mieć robaki bez widocznych objawów, ale niektóre oznaki powinny niepokoić: robaki widoczne w stolcu lub wokół odbytu, „jeżdżenie po podłodze” (pies przesuwa pupę po ziemi), powtarzająca się biegunka lub wymioty, chudnięcie mimo dobrego apetytu, wzdęty brzuch u szczenięcia, matowa sierść. Żaden z tych objawów nie jest swoisty, bo mogą mieć inne przyczyny, ale ich obecność uzasadnia wizytę. Żeby szerzej uczyć się wychwytywać sygnały ostrzegawcze, zobacz objawy choroby u psa.

Trzy mity o odrobaczaniu

„Pies mieszkający w bloku nie ma robaków.” Nieprawda: jaja pasożytów wnosimy też na butach, podczas codziennych spacerów lub przez kontakt z innymi zwierzętami. Ryzyko jest mniejsze niż na wsi, ale nie zerowe.

„Środek na odrobaczanie chroni przez kilka miesięcy.” Nieprawda: powszechne środki na odrobaczanie nie mają działania przedłużonego. Usuwają robaki obecne w chwili podania, ale nie wykluczają ponownego zarażenia: według ESCCAP nawet odrobaczanie co 3 miesiące go nie eliminuje[2]. Właśnie dlatego liczy się regularność.

„Naturalny środek wystarczy.” Ostrożnie: skuteczność „naturalnych środków na odrobaczanie” (czosnek, ziemia okrzemkowa, zioła) nie jest potwierdzona naukowo. Nie zastępują leczenia o ustalonym spektrum i skuteczności. W razie wątpliwości porozmawiaj z weterynarzem, zamiast pozwolić, by zarażenie się rozwinęło.

Regularne odrobaczanie to ochrona psa przed niewidocznym ryzykiem, a troska o niego obejmuje też obserwację jego codzienności: apetytu, energii, snu. To cała filozofia naszego materiału o zdrowiu psa oraz monitorowania dobrostanu, które oferuje lokalizator GPS Jagger Lewis, pomagający wychwycić zmiany aktywności twojego towarzysza z dnia na dzień.

Jaki pies do ciebie pasuje? Rozwiąż test

Najczęstsze pytania.

Jak często odrobaczać dorosłego psa?

Rytm ustala się z weterynarzem, zależnie od trybu życia psa: większość dorosłych psów odrobacza się kilka razy w roku, a nawet raz w miesiącu w przypadku profili ryzyka (pies myśliwski, zjadanie zdobyczy). Regularne badanie kału może też zastąpić systematyczne odrobaczanie.

Jak często odrobaczać szczenię?

Od 2. tygodnia życia, potem co 2 tygodnie do 2 tygodni po odsadzeniu, a następnie raz w miesiącu do 6. miesiąca, a u ras średnich i dużych do końca wzrostu. Dokładny protokół ustala weterynarz, często podczas pierwszych wizyt na szczepienia podstawowe.

Czy można odrobaczać psa samemu?

Tak, podanie środka da się świetnie zrobić w domu (tabletka ukryta w smakołyku, pasta, pipeta). Wybór preparatu i rytmu należy jednak do weterynarza: każdy środek celuje w konkretne spektrum pasożytów, a niedopasowany preparat przepuszcza część robaków.

Czy naturalne środki na odrobaczanie są skuteczne?

Żadne solidne dowody naukowe nie wykazują skuteczności tzw. naturalnych środków na odrobaczanie (czosnek, zioła, ziemia okrzemkowa). Mogą dawać iluzję ochrony, podczas gdy zarażenie trwa dalej. Jeśli chcesz ograniczyć leczenie, rozsądnym podejściem jest badanie kału: leczyć tylko wtedy, gdy badanie stolca to uzasadnia.

Źródła

Ten artykuł ma charakter informacyjny i nie zastępuje porady weterynarza. Protokoły odrobaczania ustala się indywidualnie, ze specjalistą od zdrowia zwierząt.