Historia psów myśliwskich
Psy gończe tworzą najstarszą gałąź tej rodziny: wyselekcjonowane do podążania za pachnącym śladem po ziemi, a nie do wypatrywania zwierzyny wzrokiem, wywodzą się z linii małych psów sforowych, które polowały na zające w Anglii jeszcze przed rzymską inwazją w 55 roku p.n.e. Nazwa „beagle” pojawia się w literaturze angielskiej już w 1475 roku, ale rasa znana dziś miałaby pochodzić m.in. od talbot hounds, dużych białych psów gończych, które według tradycji przybyły do Anglii z Wilhelmem Zdobywcą w XI wieku, choć nic tego nie potwierdza. Pies św. Huberta (przodek brytyjskiego bloodhounda) zawdzięcza nazwę legendzie, według której mnisi z opactwa św. Huberta w belgijskich Ardenach mieli go wyselekcjonować około roku 1000 – historycy uważają, że pochodzenie jest w rzeczywistości bardziej złożone, bo rasa wywodzi się zapewne z kilku francuskich linii. Basset hound ma to samo pochodzenie, a jego niska sylwetka („bas” po francusku) wynika z selekcji do polowania w gęstym podszycie. Kopov natomiast pozostaje tradycyjnym psem gończym ze Słowacji, od dawna używanym do tropienia dzika i jelenia w górach.[1]
Kontynentalne wyżły tworzą drugą dużą gałąź, rozwiniętą w Niemczech, we Francji i w Holandii w XIX wieku dla myśliwych szukających wszechstronnego psa, który potrafi szukać, wystawiać zwierzynę i ją aportować. Wyżeł niemiecki krótkowłosy powstał ze skrzyżowań dawnego pointera hiszpańskiego z miejscowymi psami myśliwskimi i został ujednolicony na wystawie w Hanowerze w 1879 roku. Wyżeł weimarski bywa łączony z dworem wielkiego księcia Karola Augusta Saksonii-Weimaru-Eisenach z początku XIX wieku, ale to arystokratyczne pochodzenie jest niepewne; klub rasy założono w każdym razie w Erfurcie w 1897 roku. Gryfon Korthalsa zawdzięcza nazwę twórcy, Holendrowi Eduardowi Karelowi Korthalsowi, który ustalił typ od 1873–1874 roku w swojej hodowli w Biebesheim w Niemczech, zanim rasa rozwinęła się głównie we Francji. Drahthaar (wyżeł niemiecki szorstkowłosy) i kontynentalne spaniele, takie jak spaniel bretoński czy mały münsterländer, należą do tej samej tradycji selekcji pod kątem wszechstronności, stopniowo utrwalanej od końca XIX do początku XX wieku.[2]
Po drugiej stronie kanału La Manche wokół brytyjskich wyżłów rozwinęła się inna tradycja. Słowo „setter” oznacza psa, który po wykryciu zwierzyny węchem zastyga w pozycji leżącej albo stojącej („to set”), zamiast ją ścigać – praktyka sprzed ponad 400 lat w Anglii. Współczesny seter angielski wiele zawdzięcza pracy selekcyjnej Edwarda Laveracka od 1826 roku. Pointer, wyselekcjonowany według podobnej zasady, historycznie używany był razem z chartami: lokalizował zwierzynę w stójce, zanim charty ruszyły w pościg, aż ta praktyka została stopniowo zastąpiona polowaniem z bronią palną. Cocker spaniel zawdzięcza nazwę specjalizacji w polowaniu na słonki („woodcock” po angielsku); rasę oficjalnie wydzielił z springer spaniela angielskiego brytyjski Kennel Club w 1892 roku.[3]
Labrador i golden retriever, dziś jedne z najpopularniejszych psów do towarzystwa na świecie, też wywodzą się z tradycji polowań. Labrador pochodzi od St. John's Dog, psa rybaków z Nowej Fundlandii, sprowadzonego do Anglii w XIX wieku ze względu na zdolności pływackie i aportowanie ptaków wodnych; hrabia Malmesbury miał jako pierwszy użyć nazwy „Labrador Dog”. Wokół goldena retrievera natomiast długo krążyła uporczywa legenda, według której miał pochodzić od rosyjskich psów cyrkowych – opowieść ostatecznie obalona w latach 50. XX wieku przez odnalezienie ksiąg hodowlanych lorda Tweedmoutha, które dokumentują skrzyżowanie, od 1865 roku w jego szkockiej posiadłości Guisachan, żółtego retrievera o imieniu Nous z suką tweed water spaniela o imieniu Belle.[4]
Jamnik wreszcie zajmuje miejsce osobne: jego nazwa pochodzi od niemieckich słów „Dachs” (borsuk) i „Hund” (pies), czyli dosłownie „pies na borsuka”. Wydłużona sylwetka i krótkie łapy pozwalały mu wchodzić bezpośrednio do nor i wypłaszać borsuka – funkcja potwierdzona w niemieckich dziełach łowieckich od początku XVIII wieku pod nazwami „Dachs Kriecher” (borsuczy pełzacz) albo „Dachs Krieger” (borsuczy wojownik).[5]
Wspólne cechy psów myśliwskich
- Bardzo rozwinięty węch albo instynkt łowiecki Czy to nosem (psy gończe), w stójce (wyżły, setery, pointery), czy w aportowaniu (aportery) – te psy były selekcjonowane z pokolenia na pokolenie pod kątem konkretnej umiejętności łowieckiej.
- Duża potrzeba codziennego ruchu Psy stworzone do wielogodzinnej pracy w terenie mają w większości wytrzymałość i energię, które wymagają długich, regularnych wyjść, znacznie więcej niż zwykły spacer.
- Inteligencja nastawiona na zadanie Bardzo chętne do pracy i treningu, te psy świetnie czują się w aktywnościach takich jak tropienie, canicross, posłuszeństwo czy dyscypliny aportowania.
- Instynkt, który może się ujawnić nawet bez polowania Pies gończy może iść za pachnącym śladem mimo przywołania, wyżeł może zastygnąć przed ptakiem, aporter może chcieć aportować byle przedmiot – to odziedziczone zachowania, które trzeba ukierunkować, a nie tłumić.
- Duża różnorodność rozmiarów i temperamentów Od małego jamnika po dużego pointera, od zabawowego beagle po spokojnego setera – ta rodzina obejmuje znacznie szerszy wachlarz profili niż pozostałe rodziny tego przewodnika.
Skłonność do ucieczek
Zawsze wiesz, gdzie jest. Na żywo, gdy tylko go szukasz.
GPS + Galileo z dokładnością do 5 m, wirtualne ogrodzenie z alertem, zasięg w całej Europie. Lokalizator za 49 €, do tego abonament od 13,99 €/mies.
Poznaj lokalizator
Dlaczego wybrać psa z tej rodziny?
Nie trzeba być myśliwym, żeby adoptować psa z tej rodziny: labrador i golden retriever należą do najbardziej poszukiwanych na świecie psów rodzinnych, cenionych za łagodność i towarzyskość. Inne rasy, takie jak beagle czy cocker, też na dobre zadomowiły się jako psy do towarzystwa, zachowując nienaruszony instynkt łowiecki. Te psy pasują do aktywnego opiekuna, gotowego zapewnić im codzienny wysiłek fizyczny i umysłowy oraz ukierunkować ich naturalny instynkt konsekwentnym wychowaniem.
Druga strona: bez wystarczającej aktywności wiele z tych ras może stać się destrukcyjnych albo hałaśliwych (szczekanie, wycie u psów gończych). Instynkt pościgu za zapachem albo ruchem pozostaje częstym powodem ucieczek, zwłaszcza u psów gończych i wyżłów, co wymaga szczególnej czujności na zewnątrz i przywołania wypracowanego od najmłodszych miesięcy.
Jakie są rasy psów myśliwskich?
| Rasa | Pochodzenie | Wielkość | Wzorzec FCI | W jednym słowie |
|---|---|---|---|---|
| Jamnik | Niemcy | 35–47 cm (odmiana standardowa) | nr 148 | Łowca borsuków |
| Seter angielski | Wielka Brytania | 61–68 cm | nr 2 | Elegancki wyżeł |
| Mały münsterländer | Niemcy | 50–56 cm | nr 102 | Wszechstronny i dyskretny |
| Spaniel bretoński | Francja (Bretania) | 47–51 cm | nr 95 | Najmniejszy wyżeł |
| Cocker spaniel angielski | Wielka Brytania | 38–41 cm | nr 5 | Łowca słonek |
| Pies św. Huberta (bloodhound) | Belgia | 62–68 cm | nr 84 | Najczulszy nos |
| Wyżeł weimarski | Niemcy | 57–70 cm | nr 99 | Szary duch |
| Wyżeł niemiecki krótkowłosy | Niemcy | 58–66 cm | nr 119 | Wszechstronny wyżeł |
| Beagle | Wielka Brytania | 33–40 cm | nr 161 | Nos przy ziemi, pies sforowy |
| Gończy słowacki (kopov) | Słowacja | 40–50 cm | nr 244 | Słowacki pies gończy |
| Basset hound | Wielka Brytania (linie francuskie) | 33–38 cm | nr 163 | Nos tuż nad ziemią |
| Labrador retriever | Wielka Brytania | 54–57 cm | nr 122 | Aporter ptaków wodnych |
| Golden retriever | Wielka Brytania | 51–61 cm | nr 111 | Łagodny i wszechstronny aporter |
| Drahthaar | Niemcy | 57–68 cm | nr 98 | Wyżeł o szorstkiej sierści |
| Pointer (wyżeł angielski) | Wielka Brytania | 61–69 cm | nr 1 | Posągowa stójka |
| Gryfon Korthalsa | Holandia / Francja | 50–60 cm | nr 107 | Wyżeł o szorstkiej sierści |
Numery wzorców FCI; szczegóły i źródła znajdziesz w karcie każdej rasy.
Jak wybrać rasę psa myśliwskiego?
Dla domu rodzinnego, który szuka przede wszystkim towarzyskiego psa, labrador albo golden retriever to pewny wybór, o ile zapewnisz im prawdziwy codzienny wysiłek fizyczny. Do skromniejszego mieszkania albo dla mniej doświadczonego opiekuna cocker, spaniel bretoński albo mały münsterländer oferują bardziej zwarty format, pozostając bardzo aktywnymi. Dla myśliwego albo osoby uprawiającej tropienie psy gończe (beagle, basset hound, pies św. Huberta, kopov) w pełni wykorzystują swój wyjątkowy węch. Jamnik wreszcie przyciąga tych, którzy szukają małego psa o mocnym charakterze, choć dziś niekoniecznie z powołaniem do polowania na borsuki.
Porównaj rasy z tej rodziny jedna po drugiej w naszych kartach psów myśliwskich, wszystkie pozostałe znajdziesz na stronie Rasy psów, a poza tym poznaj nasz lokalizator GPS, szczególnie przydatny do pilnowania psa myśliwskiego o tak rozwiniętym węchu podczas waszych wyjść.




